Efe Arın

Bütün sevdiklerim toplanmış, sanki herkes tam gibi.. Yıllardır görmediğim insanlar da gelmişler.. Pek dialog yok ama. Sanki hiç kopmamışız birbirimizden gibi herşey. Film izleyecekmişiz açıkhava sinemasında ama koltuklar baya sinema koltuğu. Kapıda lokum ve kolonya verenler var. Gelenler de sanki ev gezmesine geliyorlar gibi ellerinde kekler börekler. Perdede uzun ev sohbetlerdeki arka plan gürültüsünü yapıcak olan televizyon yayınının beklentisi.. Öyle pek film için burda olunan bi hava yok. Neyse başladı film nihayet. Bir köpek var ağzında kemikle. Arkadan bir ses ''Tavuğumu yemiş''.. Sonraki sahne.. Bir kadınla bir erkek el ele yürüyorlar. Başka bi ses şimdi.. ''Bizim oğlan kız arkadaşıyla buluşacaktı'' Film değil bu gösterilenler. O anda dışarıda neler olduğu. Farklı farklı yerlerden farklı farklı çevrelerden o andakiler. Parça parça.. Bir araya gelmiş olanları izliyoruz hep birlikte. Ama bir terslik var. Bütün konuşmalar çok yaşlı. ''Biz...

Sıradan bi çocuktu. Ne biliim işte alelade bi çocuk ne yaparsa aynılarını yapanlardan. Zile basıp kaçmak en büyük maceralarından olan,  içinde taso var mı diye cips paketlerini bakkala yakalanmadan mıncıklamaya çalışan , simitte ebe olduğu gün hayatının en kötü günü olan, mahalle maçlarında en iyi orta saha olmaya çalışan, aynı zamanda hem en iyi forvet hem en iyi defans hem de en iyi kaleci olmaya da çalışan, bireysel emekliliğinin ve güneye inme hayallerinin peşinde olan, her akşam barlarda içip dağıtan.. sıradan bi çocuk yani. En azından o güne kadar.. Yine bu sıradan günlerinin birinde misket oynamak için (ankara havası olan değil baya bilye) kazdıkları küçük çukurlarında ten rengi, topraktan ayrı tondaki bir başparmak farkettiler. Hemen itfaiyeyi aradılar. Toprak sertti kazılmıodu. Gelen itfaiye toprağı ıslattı. Çamurlaşan ve yumşayan toprak çocukların bu baş parmağı ve onun ait olduğu adamı kazarak çıkarmalarına imkan verdi. Bir ölüyü çıkardıklarını düşündüler önce ama ...