Yazarım. Yarım kalmışlıkların devamını yazıyorum. Bitmemiş hikayeleri tamamlıyorum. Eksik aşklarınızı, buçuk ayrılıklarınızı bana getiriyorsunuz, ben nihayete erdiriyorum. Kimi öfkelenmek için, kimi rahatlamak için gelir. En nihayetinde hepsi düğümü çözmek ister. Önce tanışırız, hikayenin olan kısmını dinlerim. Sonra anılarında kalmasını istedikleri sonları veririm onlara. Bundan sonra hikayeleri böyle hatırlanacaktır. Bir nevi geleceği yazıyorum diyebiliriz, ama olmayan bir geleceği. Sonra hikayeleri biter. Herkes rahatlar ve evlerine dağılır. Yakın arkadaşlarına benim hikayelerimi anlatırlar. Çözülmüş yeni hikayeleriyle dedikodularını tamamlarlar. Artık yaşadıklarında noksan yoktur. Aynı hikayedeki iki kişiye ayrı ayrı zamanlarda farklı sonlar yazdığım bile oldu. Önce biri geldi, kendisini ve diğer karakteri tanıttı, yazdım. Sonra diğeri geldi. Ben biliyorum diyemedim, diyemem, profesyonel olmalıyım. Birlikte bir hikaye çıkarmak isteselerdi, zamanında bunu yaparlardı. İstememiş...
Sulugöz almak için markete gidecektim. Sabah saat 8:30. Süpermarketler bu saatte açılmamış olsa da tirajlarının çoğunu sulugöz ve 5 katlı naylon topla yapan bakkallar için siftah saatleri başladı. Neden diye sormayın. Sakızlardan mikroplastik aldığımızı öğrendiğim gibi harekete geçmem gerekti. Bilim daha da ilerleyip sulugözlerle ilgili daha büyük sorunlar bulmadan bu işi halletmeliyim, sonra bir daha alamayacağız. Evin kapısını açtım, tam ayakkabıları dışarıya doğru fırlattım ki onu gördüm. Kocaman bir siyah çelenk. Tövbe estafurullah. Üzerinde bilgilendirici sünnet çocuğu maşallah şeridi de yok. Ne kabahat işledim de kapıma siyah çelenk bırakılmış. Kenarına bir kart zımbalamışlar. Üzerinde "Çelenksepeti" yazıyor. Kınamalarımızı böyle internetten spariş olarak verebiliyor muyuz ya artık. Kapıya kendisini kelepçeleyecek bir aktivisti patronumun evine söyleyebilir miyim ben de mesela. Hazırlanıp evden çıktım. Çelengi yüklendim, aşağıya indim, tam çöpün yanına bıraktım ki kapı...