Hayatta bazı gerçekler var. Mahalle maçı gibi mesela. Ya da mahalle maçında kazanılan kola gibi mesela. Hatta mahalle maçında kazanılan kolayla hastanelik olmak gibi mesela. Geğirmek çok güzel bir şey. Hele ki mahalle maçında kazanılan kolayla geğirmek apayrı bir duygu. Ama serum kötü. Serum sevimsiz. O yüzden çok geğirmemek gerek. Çünkü çok geğirmek demek serum demek. Sonra bir de bir süre kola yasak demek. O da bir sonraki galibiyet kolasından vaz geçmek demek. Kazandın mı içeceğin kolayı düşünüp motive olamamak demek. E kötü oynamak, haliyle kadrodan düşmek demek. Futbolu bıraktıysam işte bu yüzden oldu. Bir mahalle maçı sonrası içilen kolayla hastanelik olup kariyerimi bitirdim. Benim sporcu sakatlığım da buymuş. Aldım verdimde alınan ilk insan rütbemden önce yavaş yavaş sonunculuğa düştüm. Sonra sistemin en sona bırakılan, karşı tarafa iteklenmeye çalışılan, kadro dolsun diye bulundurulan ve genelde pas atılmayan insanı oldum. Derken bir daha hiç alınmadım kadroya. Gittikçe k...