Dört kere, ufak bir işim var, açıklamasıyla küçük odaya gidip geldi. Kurumuş gözyaşlarından birbirine yapışmış kirpiklerini ve silmeyi unuttuğu süzülmeye devam eden boynundaki tek damlayı kimse fark etmemişti. Belli ki gizlemeye çalıştığı bir şeyler vardı, fakat bence çok amatördü. Yine de saklamaya çalıştıkları konusunda kendisine yardım ve yataklık etmekten çekinmedim. Ses çıkarmadan herkesin gitmesini bekledim. Şimdi n’oldu desem inat eder anlatmaz. Kahve koydum. Bir bir döküldü. Anlatısı ve kahramanları değişmiş, belki daha önce yüzlerce kere yine aynı sütlü, şekersiz kahvesinin kokusu eşliğinde dinlediğim, sözde farklı bir vaz geçmeyi daha raporlamaya başladı. Emin olun her şeyden sıkılmak için yaşıyoruz. Bir gün tadına baktığımız hayatı da kakalayıp kenara atacağız. İnsan için ölümsüzlüğü ister derler, ölümsüz bir insan için 120 sene ömür biçiyorum, fazlası yok. Kapanışı her zamanki gibi anlatı boyu hıncından unuttuğu fakat sonunda inandırıcılığını arttırmak için tekrar baş...