Evime belli bir saatten sonra giremiyorum. Ev kapısının kitli olmadığı her an soyulacağımızı düşünen bir ev arkadaşım var. Sabah işe çıkmadan önce paketlenmesi uzun sürdüğünden yatış saati de takribi olarak dokuz ve gece boyu asla uyanmaz, yataktan kalkmaz, hiçbir dış uyarana cevap vermez, gözü dahi seğirmez. Uyumuyor, her akşam ölüp her sabah tekrar diriliyor. Küçükken birkaç kere annesinin feryat figanları eşliğinde ambulans doktorlarının ex değil açıklamasına gözünü açmışlığı bile varmış. Bu yüzden o yattıktan sonra kapıdaki anahtarı içeriden çevirecek kimse bulunmuyor evde, keza kendisi ölerek kimseliğini kaybediyor ve dışarda kalıyorsunuz. Her ne kadar kapıda kaldığım zamanlarda çocukça tripleşmelere girsek de Meltem’le arkadaşlığımız hasar alamacayacak kadar eski. ‘İş makinesi seyrederken tanışmak’ başlığı altına yazabilecek hepi topu on, on beş kişiden ikisi biziz. Birlikte fasulye, pirinç ayıklamak gibi tekrara dayalı ve zihni beraberindeki sohbetten alıkoyacak hiçbir dü...