Önce ağlayanın haklı kabul edileceği sahte tartışmalardan biri olmalıydı. Fakat konuşmadım. “dedin” ve “yaptın” fiillerinin ilgili tümleçlerini çalışılmış bir ezberle soluksuz sıralıyordu. Biçimde güzel, anlamda boş lorem ipsumlar dökülüyordu ağzından, dinleyemedim. Sonra ağladı. Haklıydı. O günden sonraki bütün ölümlerin mutsuz ölüm olacağına inanmamı bekler bir ifadeyle ”mahvettin” dedi. Reddetmedim. Ayrılıklar hep artçı küçük kötü olaylarıyla gelir. Bu sefer de farklı olmadı. Duştan çıktım. Hep yaptığım gibi yine Sıla’yı aramalıydım. Yenilgilerimin ne kadar basit olduğunu yüzüme vura vura beni ağlatabilen tek kişiydi kendisi. Fakat ben duşta fayanslara boş bakışlar atarken akıp giden su da parmaklarımı buruşturmakla meşgulmüş. Buruş buruş olmuş parmak izimi telefonum tanıyamıyordu şimdi. Küçük bir ötekileştirilme daha yaşıyordum. Sıla’yı arayamadım, ama bekleyemezdim, bir an önce o evden kurtulmam lazımdı, hemen giyinip çıktım. Kurutma telinden yeni alındım diye bağıran kar...