Dünyanın en güzel bacaklarıydı. Upuzun, Dali Saint Antony kadar baştan çıkarıcı, Dattola Evni gibi kıvrımlı. Yanında, duruşuna çok yakışan sıska bir köpeği vardı. Köpeği yüceliğiyle bir aksesuar gibi taşıyordu. Sahibinin güçlü, tereddütsüz adımlarına mükemmel bir itaati vardı köpeğin. Tasma ipi bir an olsun gerilmedi. Tam önümüzden geçerken sağ omzundan arkasına doğru bir bakış attı. Dudağının sol köşesine ilişen bir tebessüm eşlik ediyordu bakışına. Ani bir hamleyle önüne geri döndüğünde gülücüğü kayboldu. Durdu, kafasını aşağıya eğdi ve ayaklarına baktı. Su birikintisine basmıştı. Böyle karşılaşmalarda hayat 33 bpm’in altında akar. Zihnininiz kulağınıza peşi sıra gelen sesler arasındaki bağı kurup şimdiyi oluşturamaz. Arkadaşımın dürtmesiyle dikkatim dağıldı, kendime geldim. Küçükten sitemli bir sesle şifremi girmemi söyledi. Belli ki birkaç kere daha dile getirmiş ama benden tepki alamamıştı. Bakışlarımı önümdeki bilgisayar ekranına çevirdim. efearin4@ mailimin şifres...