Efe Arın

Yine hastayım. Geçmek bilmedi bir lanet. Hasta olmak zaten kötü. Yazın hasta olmak hepten kötü. Tamam şimdi okul zamanı falan bazen sınavlara rapor aldırıp hayat kurtardığı da oluyor, ama kaytarabileceğin bir iş, okul, ders yokken çok büyük bir saçmalık. Akıl karı değil yani hiç. Şu güzel havalarda kapandım eve öyle bir köşede hastalığımın geçmesini bekliyorum. Başta boğaz ağrısıydı, sonra öksürük oldu, şimdi nezleye döndü. Bir mikrop var, sırayla bütün vücudumu dolaşıyor belli ki. Mekan beğenemedi kendine. Dursa bir yerde kıstıracağım köşeye ama işte öksürük ilacı kullanmaya başladığımda çoktan nezleye çevirmişti bile. Ben yine de öksürük şurubumu kesmedim, bu gezmeler sırasında tekrar sıra oksürüğe geldiğinde yakalayacağım onu. Yaklaşık iki hafta kadar önce saçma sapan bir ateşle başladı her şey. Ağrı kesici alır hallederim dedim, ama ertesi gününü neredeyse es geçip sonraki güne uyanacaktım. Yataktan kalkamadım resmen. Bana kalsa bu durumda doktora giderim, o da antibiyotik ve...

Gencim tabi o zamanlar. Böyle sandalyeye ters oturma furyasının olduğu dönemler. Hani sandalye kolçaklıysa, ters oturulamıyorsa gençler hiç oturmuyor. Gençler olarak o derece ters oturuyoruz yani. Otobüslerde falan ayakta gidiyoruz hep. Aman nasıl asiyiz, nasıl genciz bir görseniz. Evdeki kolçaklı sandalyelerin kolçaklarını kestiğimi bilirim be ters oturulmuyor bunlara diye. Yeni gencim o zamanlar, 17-18 yaşlarında falanım. Gençlik konusunda tecrübesizlik işte, biraz fazla abartmışım, bilemedim. Bir 24-25 yaşlarında eski genç de çıkıp yapma demedi. Kolçakları olmadı mı sırt kısmı da ayakta durmuyor zaten adam akıllı, orayı da atınca tabure elde ediyorsun. Tabure de ne rahatsız, ne illet bir şey. Yaslanacak yeri yok. Azcık otur oran buran ağrır. Ailede de bir huzursuzluk başgösterdi tabi. Rahat oturamayınca insanlar keyifler kaçıyor, sinirler geriliyor. Bak mesela çaycılara, kahvecilere çevrendeki, tabureli olanlarında insanlar hep bir gergin, hep bir kalkıp gidesi. Psikolojide yer...

Nasıl yani Age of 2 yok. Hayır nasıl yani. Age of 2 internet kafenin kolonudur kirişidir be. Age of 2 siz internet kafe düşünülemez. İnternet kafenin ata sporudur Age of 2. Bu ne biçim kültüre ihanettir. Halılara ilmek ilmek işlenmiş anadolu motifidir, anne eli değmiş ıspanaklı börek gibidir age of empires 2. Yağlı güreş ne ise o da odur. İki günde atalarımızın oyununu oyayamaz olduk. Yavrum bak kaç yıldır gelirim buraya, çocukluğum burda geçti benim. Artık büyüdüğümü 1 saatlik yerine süresiz masa açtırdığımda anladım ben. Burası benim herşeyim. Ben daha şukadarcıkkenden beri burda age of empires 2 oynanırdı. Bir nevi kültür mirası bu. Senden önce neler gördük biz. Kimbilir kaç kafeye bakan genç değişti burda. Sen ne ilksin ne sonsun. Yarın sen de gideceksin. Gittiğinde vicdanın geceleri nasıl uyutacak seni. Nasıl silersin Age of 2’yi. Bu vebalin altına nasıl girersin. Tüketici haklarını aradım. Bir afalladılar. Dedim siz hiç oynamadınız mı ya gençken hani var ya falan... Yok işe ...

Bu kadın da bir acayip. Ne zaman tuvalette görsem saçlarını tarıyor ayna karşısında. Art must be beutiful artist must be beautiful tribinde bir tarama ama bu. Böyle bastıra bastıra ve durmadan. Kafasında saç kalmamış taramaktan resmen. Biraz sorunlu bir tip gibi. Bir gidip selam vereyim dedim geçen gün. Şirkette yalnız olan ben için güzel bir fırsat gibi duruyordu bu kadın. İçine kapanık, şirketin diğer kadınlarından ayrı takılan birisi. Arkadaşları ona Einstein demiyor. Kolay bir arkadaşlık gibi geldi, o da bana muhtaçmış gibi hissettim bir an. Tarakla kurmaya çalıştığı saadetini canlı bir varlık olan benle edineceği dostluk ile bir adım öteye götürebilme fırsatı vermek istedim ona. Sonra bir av gibi gördüm bir an onu. Yalnızlık işte, bazen saçma düşüncelere sevk ediyor insanı. Şirketteki diğer kadınlar sağolsun 2 aydır çalışıyor olmama rağmen kimseyi tanımıyorum da... Neyse ki insana çılgınlarca saç taratacak düzeyde değil yalnızlığım henüz. Daha fazla dedikodu yapabilmek için b...