Efe Arın

1 hafta hobi aradım kendime. İşsizliğim artık hat safhada. Fakat ne denediysem sevmedim. Çoğu zaman da sinirlendim. İnsan çok işsiz olunca beceremediğinde bok atması kolay oluyor. Nasıl olsa vaktim var, bir diğerine de bakayım yaklaşımı ‘sen git diğeri gelsin’ gibi pis bir noktada ayrılıklar yaşatıyor çoğuyla. Şu an birçok hobiyle aram bozuk durumda haliyle. Yüz yüze bakamaz olduk. Futbol, basketbol gibi şeyleri bir kere direk geçtim zaten. Çok mainstream. Hiç havalı değil. Hayır bir de herkes herşeyini biliyor bunların. Yükselmek imkansız bu branşlarda. Kendimi kısa sürede belli edebileceğim şeyler bulmalıyım. ‘Bak bunları bunları biliyorum ben’ demeye kalmadan, daha ‘bununla ilgileniyorum’ dedim mi ilgi uyandırabilecek bir şey lazım bana. Çevremde de hep düz insanlar. Aman allahım görseniz. Akıl veren, elimden tutan yok. ‘E abi maç seyret’le ‘Aman çok sıkılıyorsan seni de altın günlerimize yazalım, kah kah kah’lar arasında gidip geliyorum. Bir kişi de çıkıp demiyor ki gel se...

Köftecide oturuyoruz. Değişik bir yer. Beyaz üzerine yatay ve düşey kırmızı şeritleri olan, üzerinde italyan makarnaları dışında bir şeyin yenemeyeceğini düşündüren yemek masası örtülerinin üzerine lavaş açmış durumdayız. Hemen solumuzda ‘Halka yol gesteren özgürlük’ tablosunun ilmek ilmek üzerine işlendiği bir halı, asılı olduğu duvarda şark köşesi esintileri yaratıyor. Kafalar biraz karışık belli ki. Yemek beklerken futboldan sohbet açıyor bizimkiler. Hiç sevmem. Bir de tutturmuşlar akşam maça gidelim diye. Hayır maç da maç olsa. Bilmemne spor ve bilmemne gücü maçı. Yerel butik takımlar... Gelmiş olan çişim için çok güzel bir zamanlama. Sıkıldığım sohbetten bir kaçış oldu, gideyim de işeyim diyorum. Masaya dödüğümde muhabbet ‘hadi maça’ya gelmişti. Kalktık hesabı ödeyip stadyuma doğru yola koyulduk. Bizimkilerde bir heyecan. Yol boyu önce kimi tutacaklarına karar verdiler, sonra o son 1 saatte tutmaya karar verdikleri ve daha adını zor hatırladıkları bilmemne gücünün holiganı ol...