Efe Arın

Güzel bir kadının yanından geçerken nefes veririm. Ciğerimi peşinden gelen kokuyu alabilmek için hazırlarım. Kokunun diğer duyulardan farklı bir yeri var. Göz kapaklarınızı açmanız veya gidip bir şeye dokunmanız gerekse de nefes almadan yapamazsınız. Koku almamaya karar verirseniz ölürsünüz. Böylesine yaşamsal bir mekanizmayla iç içe olan tek duyu kokudur. Bir şeyi dinleyebilmek için nabzınızı bu kadar doğrudan ayarlamanıza gerek yoktur mesela. Ama koku için nefesinizi vermeniz, almanız, bazen tutmanız, hatta çok daha fazla koklamak, onu kaçırmamak için kalp atışlarınızı hızlandırmanız gerekebilir. Sabun kokusunu çok severim. Ananem kıyafetlerimin arasına beyaz sabun koyardı hep. Yer yer terlediğim zaman köpürmem bundandır. Sesin frekansı var, ışığın renkleri, tadın acısı tatlısı. Peki kokunun nesi var. Kokuyu bir başka şeye benzeterek anlatırız genelde. Gül gibi kokar mesela ama rengi mavidir ya da tadı acı. ‘Kırmızı bir araba’ veya ‘arkada çalan bas’ ‘pis bir koku’dan he...

Hanna iki hafta önce quidditch turnuvası için Ankara’ya geldi. İki gün bende kaldı. Küpesini unutmuş evde. En sevdiği olanı bir de. Salonda olduğunu iddia ediyordu ama ara tara bulamadım salonda. Nereye koyduğuma emin olduğum şeyleri bulamıyorum zaten daha salonda. Bir başkasının koyduğunu bulmam imkansız, anca rastlaşabiliriz. Belki evden çıkmadan hemen önce çılgınca anahtarları aradığım bir başka gün “neyse akşam çilingiri ararız” demeden “aaa küpeyi buldum” dedirtir diye kafamın bir köşesine yazdım kayıp küpeyi. İki gün sonra Serkan geldi eve. Leş bir aksiyon filmini bira ve cips eşliğinde harcayıp ekran karşısında çürümeyi planlıyoruz o akşam. Üzerini değişmeye yatak odasına gittiğinde içeriden “Sen benden habersiz sevişmeye mi başladın abi” diye seslendi. Seviştiğimi bildirmem gerekiyor sanki. Serkan’ı bozmamak adına (sonra çocuk gibi üzülüyor) “Yok abi senin haberin olmadan… Asla.” dedim. Peki bu küpe ne o zaman, dedi.  Küpe Serkan’a denk geldi, hiç iyi olmadı. Gece boyu...