Efe Arın

Sanal bebek aldım , aksatmadan besliyorum. Düzenli olarak mamasını, suyunu veriyorum, ilgi istediği zaman onunla oynuyorum, her türlü bakımını zaman kaybetmeden yapıyorum… O kadar ilgiliyim ki anca pili bitti mi ölüyor. Evcil hayvan beslemekle ilgili hayatta yaptığım tek şey o sanal bebek. İlk sefer için baya iyi bir noktadayım bence. Öyle de olmalıyım. Robotlar Isaac Asimov’a ihanet edip dünyayı ele geçirmeye ve bütün insanları öldürmeye başladıkları zaman sanal bebeğim benim aslında ne kadar iyi bir insan olduğumu gösterecek onlara. Robotlar dünyasındaki torpilim o benim. Bugün ben onu besliyorum, yarın o beni besleyecek. Gerçi bir sanal bebek ne kadar anlatabilir tartışılır. Ama param buna yetti ne yapayım. Biraz daha param olsaydı Furby alırdım. Malum onlar anlatma konusunda baya etkili. Aslında haddinden fazla anlatıyorlar, susmak bilmiyorlar. Kafa ütüleyecek kadar… Çevremde daha pili çıkarılmamış Furby görmedim mesela. Konuşsun diye yapılmalarına karşın konuşmadıkları zaman d...

Asansörde kaldık. Yani kalmışız. On birinci kata basan abla çığlık atınca anladık. Sağımdaki yirminci kat düğmelere rasgele basmaya başlayıp sakin olalımlı bir lafa dümdüz girişmişken on birinci kattan bir de abinin olduğunu fark ettik. Kat yirminin söylediklerini kendi katına ‘aşkım sakin’ temalı sağı solu süslenmiş bir buket halinde sundu. Elini tuttu, kafasını okşadı, birkaç sahte şirin sözle on birinci katı kontrol altına aldı. Suratındaki ifadede ortama hakim bir yaklaşım, koruma görevini başarıyla yerine getirmiş bir kahraman edası vardı. Toplumsal cinsiyet rollerine iyi çalışmış bu ekibin performansını kabinden arka arkaya gelen birkaç tiz ses böldü. Yirminci kat düğmelerde alarmı bulmuştu. Bu başarısını kurduğu ‘evet buna basınca alarm çalıyor’ post hoc ergo önermesiyle paylaştı. Bizi bu asansörden çıkaracak olan işte o, dedim içimden. Sağa sola bakıp çözüm üretmeye çalışıyordu. Sonra tavana baktı “çok sıkıntı olursa burası var” dedi. Fikrimi bu bizi öldürecek olarak değiştir...