Efe Arın

Evimde kerata yok. Ama ayakkabılarım da aksi gibi bir o kadar zorlu. Uzun süre işaret parmaklarımın birinci boğumlarının üstü çorap sürtmesinden kıpkırmızı gezdim. Her sabah lanet ediyorum, ama ayakkabıyı giydiğiniz anda artık her şey bitmiş oluyor ya, gün içinde gidip kerata almak aklımın ucundan geçmiyor. Yine lanet ettiğim onlarca günün birinde, tam ayakkabımın sağ tekini yeni giymişken, anahtarı içeride mi unuttum diye kontrol etmek için hafifçe doğruldum ve yan komşumun daire kapılarımızın arasında duran posta kutusunun üzerine bir kerata bıraktığını fark ettim. Keratayla göz göze geldiğimiz minik bir duraksama, küçük bir tereddütten sonra yavaşça uzanıp aldım. Nasıl değişik bir his anlatamam. Halihazırda giydiğim sağ ayağımı bile çözüp çıkardım. Keratayla ikisini birlikte tekrar giydim. İşte tasarım. Sonra aylarca böyle gitti. Parmaklarım eski sağlığına geri kavuştu. Her sabah o keratayı kullanıp yerine geri koydum. Yetmez gibi akşam gelen arkadaşlara keratayı peşkeş çektim, on...

Eskiden bisiklet kullanıyordum. Baya uzun mesafeleri kat ettiğimiz zamanlar oluyordu. Sabah örneğin Ankara’dan çıkıp akşama doğru Konya’ya varmış oluyorduk. Ama sonra motosiklet aldım. Bir büyüğü gelince bisiklet bir anda yalan oldu. Hem motorla Konya’ya öğlen olmadan da varabiliyordunuz. Amacım her an Konya’ya varmakmış gibi durdu böyle de ama… Sonra uzun süre motor kullandım. Turculuk yaptık, sağı solu gezdik. Ama bir noktada bu sefer de araba aldım. Tabi sonra da motor yalan oldu. Konya’ya da daha hızlı varmaya başladığımı söylememe gerek yok sanırım. Her yere arabayla gitmeye başladım. Ulaşım aracı büyüdükçe bir küçüğü her türlü yalan oluyor. Bir de malum Konya konusu var. Bu arada Konyalı falan da değilim. Nereden çıktıysa zaten bu Konya. Neyse sonra aradan zaman geçti. Babam çiftçi benim. Geçen hafta traktör almış. Dedim acaba bu sefer de araba mı yalan oluyor. Denemek için bir şehir merkezine de indim traktörle. Sonra da babamdan azar yedim. Traktör biraz çok yakıyormuş. Mazot...