Efe Arın

Evimde hayaletler var. Hiç olmadık anlarda varlıklarını hissettiriyorlar. Tatlı değiller, asla uzlaşmak istemiyorlar, düpedüz canıma okumanın peşindeler. Çoğunlukla unutulmuş bazı anlara ilişkin küçük  izler. Bir anda gün yüzüne çıkıveriyorlar. Duvarda ölçülmüş bir boydan kalan, yanına isimin baş harfinin yazıldığı bir çizgi, bir anda kırılan hediye gelmiş bir bardak, ki kırılmasa emin olun umurunuzda olmadan öylece kullanmaya devam edersiniz, ya da zamanında masa sallanmasın diye ayağının altına sıkıştırdığınız, unutulmuş, kalpçik içeren minik bir not. Sonra tüm hikaye gerisin geri kendisini oluşturup yekpare, biçimsiz, eciş bücüş bir yığınla karşınızda size hesap soruyor. Neden? Açıklamak yersiz, güç. Aklınızda kalan detayları kabaca ortaya doğru toplayıp alelacele birleştirmeye çalışıyorsunuz, yeterince bir sebep oluşturamıyor. Zamanı için o kadar mantıklı gelen kararların ucu ne kadar da hızlı kaybolmuş. Tamam da niye? Gerektiği kadar yüzleşmediğinizi, yasını tutmadığınızı, diy...

Bu güncelleme olmaz, dedim. Bok biliyorsun, dedi. Fiziki pisleşse hukuki sorunlarla baş etmek zorunda kalacağını biliyordu. Şansını temkinli bir laf dalaşı başlatmakta denemişti. Çok istiyorsan güncelleme talebini bireysel iletirsin, dedim. Kavganın her türlüsünden kaçtığımı görsün istiyordum. Yetinmedi, doğruldu, sağ kol düğmesini çözüp sıvamaya başladı. İşte yine başlıyoruz. Kuzeyli yalnızlıklarında insan kendi kendinin canına okur, bizim gibi sıcak yalnızlıklarda ise herkes birbirinin canına okuyor. Bir anda, ama ben seni bilek güreşinde yenerim, dedi. Hayatta kendisini kanıtlayabildiği başka bir alanı yoktu, burada da kabul görmezse biterdi. Dirseğini masaya koyup, hadi gel, dedi. Hiç gereği yokken durduk yerde çok alakasız bir alanda düelloya davet edilmiştim. Sıkılmış zihinlerin öfkesiyle başa çıkmak çok zor. Evet yenersin, ama konumuz bu değil, dedim. Bilek güreşinde üstünlüğünü kabul ettim, şimdi aynı kabulü de güncelleme konusunda ondan bekliyordum. Bu güncelleme olmaz, kimsey...

Juliet rahibin yanına gider. Rahip ona içeni 40 saat ölü zannettirecek bir iksir verir. Ama bu haber Romeo’ya zamanında ulaşmaz. Romeo Juliet’in yanına gelir. Öldüğünü zanneder. Dayanamaz, eğilir ve Juliet’in zehirli dudaklarından öperek o da intihar eder. Juliet biraz sonra uyanır, Romeo’ya bakar, onu ölü zanneder, dayanamaz, Romeo’nun zehirli dudaklarından öperek o da intihar eder. Romeo biraz sonra uyanır, Juliet’in ölmesine dayanamaz, eğilir Juliet’in zehirli dudaklarından öperek intihar eder… Yıllar geçer. Denk gelemeden yaşlanırlar. Romeo şekerden, Juliet ise çoklu organ yetmezliğinden ölür. Yalnız başlarına, yıllarını bir hayalle öpüşmeye feda etmiş olarak. Modern ilişkilerin doğru düzgün bir başlangıcı, sonu olmuyor. Masallar ne kadar güzel, siyah ve beyaz asla birbirine karışmadan var, sınırlar belirgin, mesajlar net. İnsanlar hep hayatı masalsılaştırmak istiyor. İmkansız. Üstelik en güzel şeyler bu kirli griden üretiliyor. Ben masalları hayatsılaştırmayı öneriyorum. Belki de ...