Metro

Ah be teyzem. Kendince küçük bir çakallık yapayım dedin, hayattan iki dakika da ben çalayım dedin ama bak gördün mü hayat senden 20 dakika çalıverdi bir anda. Metroda karşı tarafa geçmek için merdivenleri kullanmak yerine karşılıklı iki kapısı halihazırda açık olan metronun kendisini kullanayım dedin ama bak gördün mü şimdi bizle sonraki durağa kadar gelmek durumunda kaldın sen daha içerdeyken kapılar kapanıverince. Tamam niyet güzel mantıklı fakat yeterince atik değilsin be teyzem.

Ufaklıklardan bir tanesi okulda ‘’Örtmen’’inden öğrendiği bir replikle ‘’Hanımefendi buyurun buraya oturabilirsiniz.’’ diyerek yer verdi teyzeye. Ay senin ağzını yerim ben. Şu tatlışa bak hele. Teyze teşekkür ederek kendisine verilen yere doğru yönelirken tren yavaşlamaya başladı bile. Evet tam da tahmin edilebileceği gibi teyzenin verilen yere oturma seramonisi daha bitmeden durağa yanaşıldı. Kapılar açıldı. A a! Teyze inmedi. Nasıl yani. Teyze şimdi de unuttu galiba yanlışlıkla burada olduğunu. Veya teyze de mi aynı ‘’Örtmen’’ çıkışlı. Verilen yere teşekkür edip oturarak hikayeyi mi tamamlıyor. Alla alla...

İnip karşı tarafa binmesi gerektiğini hatırlatmak için yanına yanaştım. "Pardon, sanırım karşı tarafa geçerken yanlışlıkla tren içerisinde kalmıştınız, inip diğer tarafa geçip aksi yöne giden trene binebilirsiniz." dedim. "Biliyorum." dedi. Evet teyze bilinçli. "Karşıya geçerken kapılar kapanıverince sizi baya sitemli gördüm de ondan hatırlatma gereği duydum." dedim. "Yok." dedi, "Üç durak sonra ineceğim ben. Doğru trendeyim.". Hemen arkasından ekledi "Ama hayatı birazcık da oynamak lazım, mış gibi yapmak lazım.". Bu açıklama bana çok ağır geldi. Saygı duydum. Trenden indim.

Tam treni arkamda bırakıp yürüyen merdivenlerin önüne gelmiştim ki metro durağının adının yazılı olduğu tabela gözüme ilişti. E bu değil benim durağım. Ben bir sonraki durakta inecektim. Hemen döndüm geri. Tam dedim "Ben buna yetişirim. Aman allah yaldır yaldır geliyorum vatman bana bir saniye daha ver.". Kapılar kapandı. Ben de tuttum sadık ve sürekli kullanıma hazır, bana bir saniyeden çok daha fazlasını bile verebilecek yürüyen merdivenlere geri döndüm.

Yan taraftan yaşlıca bir amca seslendi. "Delikanlı, beş dakikaya yenisi gelir.". "Biliyorum." dedim içimden. "Ama hayatı birazcık da oynamak lazım, mış gibi yapmak lazım.". "Doğru istasyondayım amca." olarak çıktı o dışıma tabi. Henüz teyze kadar havalı değilim.