Yazar

Yazarım. Yarım kalmışlıkların devamını yazıyorum. Bitmemiş hikayeleri tamamlıyorum. Eksik aşklarınızı, buçuk ayrılıklarınızı bana getiriyorsunuz, ben nihayete erdiriyorum.

Kimi öfkelenmek için, kimi rahatlamak için gelir. En nihayetinde hepsi düğümü çözmek ister. Önce tanışırız, hikayenin olan kısmını dinlerim. Sonra anılarında kalmasını istedikleri sonları veririm onlara. Bundan sonra hikayeleri böyle hatırlanacaktır. Bir nevi geleceği yazıyorum diyebiliriz, ama olmayan bir geleceği. Sonra hikayeleri biter. Herkes rahatlar ve evlerine dağılır. Yakın arkadaşlarına benim hikayelerimi anlatırlar. Çözülmüş yeni hikayeleriyle dedikodularını tamamlarlar. Artık yaşadıklarında noksan yoktur. Aynı hikayedeki iki kişiye ayrı ayrı zamanlarda farklı sonlar yazdığım bile oldu. Önce biri geldi, kendisini ve diğer karakteri tanıttı, yazdım. Sonra diğeri geldi. Ben biliyorum diyemedim, diyemem, profesyonel olmalıyım. Birlikte bir hikaye çıkarmak isteselerdi, zamanında bunu yaparlardı. İstememişler. Ben de ikisine de farklı bir son hazırladım. İkisine de istediklerini verdim. Görseniz, birbirinden ne kadar farklıydı.

Yeterince süre geçtiğinden emin olmak gerekir. Bir çokları olayın heyecanı ile çok erken gelir. Ama edinilen hikayeden sonra aynı olayı farklı bir sonla bir kere de gerçekte yaşamak insanı bitirir. Bu yüzden olay örgüsünün devamının gelmeyeceğinden emin olunan durumlar için sadece yazarım. Örneğin bir ölüm çok temizdir. Ölen birisinin arkasında bıraktığı arkadaşlığı tamamlamak şüphe duymadan verebileceğiniz bir hatıradır. O hikaye sadece sizin ellerinizdedir. Fakat bir yılı geçmemiş bir ilişkinin gerçekleşmemiş bir ayrılık konuşması ciddi kumardır.

Bazıları beğenmediği sonların yeniden yazılması için gelir. Hikayelerini bir noktaya kadar getirirler, sonra istemedikleri o yere gelmeden hemen önce burada bitti derler. Ama yaşanmış bir hikaye, zaten çözülmüş bir olay hemen kendisini belli eder. Onlara yazmam.

Bir keresinde bir fanatik, tuttuğu takımın kaybetmesinden korktuğu için izlemediği maçın sonucunu yazmamı istedi. Nasıl olur, maçın sonucu zaten belli dedim. Benim için değil, hiç bilmiyorum, dedi. Ama bu bilgiye çok kolay erişebilirsin, bunu yazamam, dedim. Ömrünün sonuna kadar bu bilgiyi edinmeyeceğine söz verdi. Maçın üzerinden 6 sene geçmişti. Peki, dedim, yazarım. Yazdığım en kısa sondu. ‘4-2’. Hangi takımın 4 olduğunu dahi yazmadım. Bu riski alamazdım. Ama çok memnun kaldı. Sonra bazı hikayeleri olabildiğince abstract yazmaya başladım. Boş ve buruşturulmuş bir kağıt verdiğim bile oldu.

En son işimde o geldi. Son görüşmemizden iki sene sonra. Yarım bıraktıklarımızı gerçek bir hikayeyle sonlandırmak istemiyordu. Suni sonunu talep etti. Ayrılığımızı yazmanı istiyorum, dedi, konuşamadıklarımızı yaz. Yapamam, dedim. Bu hikayede ben de varım. Yarattığım son, senin için olmaktan kurtulup her an benim için olabilir. Profesyonelliğimi bizim önümüze koyabileceğimden emin değilim. Ayrıca bu sonu yaratabiliriz, dedim, en nihayetinde şu an buradasın. Konuşmak istemiyorum, dedi, işini yap, şımarık olsun. Yaptım. Ayrılığımı yazdım. Ayrılığını, ayrılığımızı.

Aramışsın dedim. Evet senin için bir program hazırladım, boş olduğun bir zaman sunmak isterim, dedi. Ne programıymış bu, dedim. Önemli bir şey değil ya ayrılık programı, dedi. Gerginliğimi fark ettirmemeye çalışarak ne zamandan beri ayrılık önemsiz oldu, ne ara buralara kadar geldik, dedim, nasıl peki program. Açılış, şikayetler, iyi dilek ve temenniler, istiklal marşı ve kapanış dedi. Ayrılığımızı belediye hazırlıyor galiba, dedim. Sandığın kadar özensiz değil, dedi. Peki, katılırım ama istiklal marşı ve kapanışa kalamam, dedim. Yıllar sonra sana gelip bana son yazdırma, katıl işte bitsin, dedi. Yıllar sonra gelmeni istiyorum, dedim. Saat 3’te bana gel, dedi. Bir de üzerine ayrılık sevişmesi ihtimalini koyamam, yüreğim kaldırmaz, dedim, dışarıda buluşalım. 4. Dalga oraletçide buluşma kararı aldık. Ama gitmedim. İki sene sonrasını bekleyecektim.

Okudu, gülümsedi. Çok fazla ‘dedi’ demişsin, ama yeterli, dedi, eline sağlık. Hiçbir şeyi olmayan ayrılığımızın en azından bir telefon konuşması olmuştu. Umarım devamı için tekrar gelir.