Efe Arın

Evde öyle sağa sola bakınıyordum işte tamir edilecek bir şey var mı diye. Malum can sıkılınca insan bir radyo söküp takası, efendim kapı kolu tamir etmeye çalışıp bozası falan oluveriyor. Gözüme camekanlı dolabın içindeki çakı ilişti. Sapı mapı da işlemeli, bir değişik. Bizim evde böyle çakı mı varmış ya. Aldım baktım sağına soluna. Oynancak yer aradım. Basit bir alet. Bir tane vidası var alt tarafı. Tamir etçem desen vidayı sıkabilirsin anca. Çok zevksiz. Tat vermedi. Vidası da gevşemiş gerçi. Tamire açık bir alet, imkan veriyor yani. Neyse şöyle kenarda dursun bir diğer dükkanları da gezeyim daha iyisini bulamazsam gelip bunu tamir ederim dedim attım cebime, evde bakınmaya devam ediyorum. Televizyona sokuldum tam annem bulaşma dedi. Hemen kaptı olayı el attı duruma, yapma dedi, bozma. Analar anlar halden işte. Çok sıkılıyorsun sen seni bir markete yollayım ben dedi. Git bir kilo domates al dedi. İnsana görev yüklenince kendine geliyor bir. Nabzım falan yükseldi, göz bebeklerim büyüd...

Ben bir süper kahramanım. Diğer tüm süper kahramanlar gibi benim de insan üstü bir yeteneğim var. Sıradan insanların yapamadığını yapabiliyorum. Ne şekilde bu üstün yeteneğimi edindiğimden emin değilim. Bir mutasyon sonucu olmadı fakat. Özel gücüm ve ben herhangi bir mitolojiye de ait değiliz. Diğer süper kahramanlar gibi filmim yok benim. Tanıyanım bilenim de pek yoktur zaten. Öyle kendi halinde bir süper kahramanım. Zamanında şu amerikan film şirketlerinden birine Ptt’den bir posta atmıştım belki bir şeyler çıkar diye, ama dönen olmadı. Bu arada söylemeyi unuttum beni sıradan insanlardan ayıran süper gücüm dirseğimi yalayabilmem. İnsanlığa katkım olmadı hiç diğerleri gibi. Şimdiye kadar ne birinin hayatını kurtarabildim ne de dünyayı daha güzel bir hale getirebildim dirseğimi yalayarak. Öyle abartı bir misyonum da yok gerçi zaten. Arkadaş çevresinde ‘Sen şunu yapabiliyor musun? Dilini burnuna değdirebiliyor musun? Peki bir de bu vardı.’ falan gibi sohbetlerde sıra ‘Dirseğini yal...

Sitedeki havuzla ilk tanışmam bir akşam vaktiydi. Tamamen boş havuzun kenarına teyzenin biri oturmuş, suyun içine sarkıttığı ayaklarını bir yukarı bir aşağıya oynatarak kendince zayıflıyor, incelip serpiliyordu. Bu küçük hareketiyle yakacağı iki kalorinin peşine düşmüş yorgun ama mutlu, azim saçan mimikleriyle kendisiyle konuşuyordu. Motive ediyordu kendisini büyük ihtimal. Veya o oğlunu kendisinden alan yelloza yapacaklarını düşünüp mutlu sonu da hayal ediyor olabilirdi. Ya da belki doktorun günde birden ikiye çıkarttığı tansiyon hapıyla kendisini daha sağlıklı hissediyor, sallanan ayaklarıyla da zindeliğini konu komşuya gösteriyordu. Mental olarak kendisini gözlerimin önünde heba edişini izledim. Teyzenin ayak sallayıp kendisiyle mimikli diyalog tadında monologlarda bulunması dışında bir küçük aktivitesi daha vardı. Ara ara ayaklarını sudan çıkartıp parmak aralarını ovkalamak gibi insanı havuzdan soğutmaya birebir bir kötü alışkanlık da edinmişti. Deniz olsa sorun değil hadi. ...

Eve sindi koku, sindi. Çıkmak bilmiyor. Bildiğin yere çökmüş ağırlıktan, zemine yapışmış. Cam açmalar yetmiyor. Süpürgeyle temizlersin yerden kokuyu, o derece ağır çökmüş yani. Hep o kombi yüzünden oldu bunlar. Kombi bozuk benim evde. Bozuk dediğim bozuk değil aslında. Ama biraz değişik çalışıyor. Karakteri var diyelim. Biraz bilmek gerekiyor sağ salim kullanabilmek için. Şimdi mesela duşa girdin. Şöyle biraz sıcak aksın diye hafif sıcağa çeviriyorsun. Bir anda kaynar su geliyor. Diyorsun tamam, azcık soğuğa çevirirsem tatlı bir sıcaklık elde edebilirim. Gıdım gıdım çeviriyorsun soğuk tarafa. Hop sana buz gibi su bu sefer de. Şayet su kaynarken ısrar edersen kaynar suda ve çevirmezsen sağa sola, su giderek soğuyor, ılıyor. Acı çektirmeden cennet tarafını göstermiyor kombi. Önce cehennemden geçirtiyor. İlahi komedya akışına sahip. Işık ablanın sütünün sıcaklığında, ılık bir su seni bekliyor oluyor yeterince sabırlıysan. Ama orada da sanmayın ki öyle kalıyor ılık ılık. Ilık su kay...