Ben bir süper kahramanım.
Diğer tüm süper kahramanlar gibi benim de insan üstü bir yeteneğim var. Sıradan
insanların yapamadığını yapabiliyorum. Ne şekilde bu üstün yeteneğimi
edindiğimden emin değilim. Bir mutasyon sonucu olmadı fakat. Özel gücüm ve ben
herhangi bir mitolojiye de ait değiliz.
Diğer süper
kahramanlar gibi filmim yok benim. Tanıyanım bilenim de pek yoktur zaten. Öyle
kendi halinde bir süper kahramanım. Zamanında şu amerikan film şirketlerinden
birine Ptt’den bir posta atmıştım belki bir şeyler çıkar diye, ama dönen
olmadı. Bu arada söylemeyi unuttum beni sıradan insanlardan ayıran süper gücüm dirseğimi
yalayabilmem. İnsanlığa katkım olmadı hiç diğerleri gibi. Şimdiye kadar ne birinin
hayatını kurtarabildim ne de dünyayı daha güzel bir hale getirebildim dirseğimi
yalayarak. Öyle abartı bir misyonum da yok gerçi zaten. Arkadaş çevresinde ‘Sen
şunu yapabiliyor musun? Dilini burnuna değdirebiliyor musun? Peki bir de bu
vardı.’ falan gibi sohbetlerde sıra ‘Dirseğini yalayabiliyor musun’a geldiği
zaman benim sahnem başlar. Yaklaşık bir 5 dakika sonra da biter. İnsanlar
evlerine bile taşımazlar bu hikayeyi, orada kalır. Konuşulur, ben insan üstü
yeteneğimi sergilerim ve biter.
İşim muavinlik. Çok
yer gezdim şimdiye kadar. Görmediğim yer kalmamıştır. Bir süpermen olmasam da baya
mesafe kat ettim ben de. Stresli bir iştir muavinlik. Sürekli bir koşuşturmaca
hali... Hele ki son zamanlarda yaz tatilinin gelmesiyle artan iş yoğunluğu beni
zona yaptı. Son bir haftadır dirseğime krem sürüyorum zonam geçsin diye. Yani
bir haftadır süper gücüm yok. ‘Bir süper kahraman için süper gücünün elinden
alınması ne demektir bilir misiniz?’ gibi havalı triplerim olsun isterdim şu
durumda ama hayatımda hiçbir şey değişmedi.
Bazen süper
gücüm keşke dirseğimi yalamaktan daha başka bir şey olsaydı diyorum. Mesleki
olarak işeme yarayan bir şey değil çünkü dirsek yalamak. Ne bileyim süper gücüm
uçmak, çok hızlı koşmak gibi bir şeyler olsaydı mesela daha iyi bir muavin olabilirdim.
Ama cenaballah böyle yaratmış. Bir şey denilmez.
Bizim sülalede
hiç yok süper kahraman. Bir ben varım. Genetikse çocuklarıma da geçermiş.
Kuzenimin çocuğu okulda öğrenmiş. O söyledi. Çocuğa bırakılacak şey değil bu.
Benimki gibi bir insan üstü yeteneği olacağına mavi gözlü olsun daha iyi.
Neyse biz Konya’ya
giriyoruz. Koltuları düzeltmeye başlayım yavaştan. Görüşmek üzere.
Yorumlar
Yorum Gönder