Efe Arın

Bak yine kötü çıkmış işte. Bir kere düzgün çıkmıyor, zaten bir tanesi düzgün çıksa profil fotoğrafım olacak. Bıktım yıllardır o mavi fondaki beyaz silüet kafayı kullanmaktan. Gerçi bende de tip yok şimdi nesine güzel çıkmasını bekliyorsam. Ama hani olur ya bi denk gelir bir şey olur, apparatusun eli değer de hani olmadık bir güzellik görünüverir yüzünde, ya lenste toz vardır ya odaklayamamışsındır ne bileyim yani... Ne instagram filtreleri ne de yüz güzelliği çekimleri, hiç bir türlü mü olmaz arkadaş. Bir tek fotoğrafçılar bu tipten elle tutulur bir şey çıkartabiliyor. Görselimi ekrana yatırıp neşteri alıyorlar ele. Şöyle bir boynu uzatalım diyorlar önce, sonra sağ göz kapalı sol gözü ters çevirip onun yerine yapıştıralım diyorlar, omuzlar bir dikleşsin diyorlar, cilt hafif açılsın diyorlar... Diyorlar da diyorlar. Anestezisiz onca operasyondan sonra ancak 24’lük, 36’lık bastırılmaya değecek biri haline gelebiliyorum. Photoshopsuz bir hiçim. Gerçi fotoğrafçıya da şu fazla düz, resmi e...

Bu sene doğum günü pastamı basketbol sahalı istedim. Geçen sene futbol sahalıydı. Futbolu sevdiğimden değil, geçen sene aynı pastane basketbol sahalı yapamıyordu. Ondan önceki senelerde zaten tematik hiçbir şey yapamıyordu. Frambuazlı veya muzlu gibi içeriğini adından belli eden klişe isimli düz pastalar vardı bir tek. Geçen sene futbolluya kanaat etmeden önce basketbollusunu sormuştum fakat yine de. Bu sene öğrenmişler bak. Yoksa öyle doğum günü pastalarımda branş branş spor dallarını geziyor değilim yani bir sene futbol, bir sene basketbol... Her daim basketbol. Ama sırf kıllık olsun diye bu sene artık basketbollu pasta yapabilir düzeye erişmiş olmalarına rağmen ‘cirit atmalı pasta yapabiliyor musunuz’ diye bir önden sordum yine. Seneye de onu öğrensinler bakalım. Küçük küçük geliştiriyorum aslında adamları. Cirit atmalıdan sonra da engelli koşu öğretirim. Böyle böyle 24 seneye olimpiyatları tamamlatırım ben bunlara. Pastaneye tematik pasta yapma fikrini de ilk ben vermiştim zat...

Akşam arkadaşlarda toplanacağız. Hızlıca hazırlanıp çıkmam lazım. Kıyafetler tamam ama çorap yok. Terlikle gitmek için de hava çok soğuk. Dur bakayım kirlileri bir eşeliyeyim dedim ama kirli sepetinin kapağını açmamla kapamam bir oldu. Gözüm yaşardı resmen. Böyle ekşi bir koku yok. Kireç döküp yakmalık olmuş. Tutup odaları tek tek dolaşmaya başladım. Şöyle televizyon seyrederken koltuğun arasına sıkıştırdığım, yatmadan önce divanın altına fırlattığım, kullanılmış fakat gözden kaçıp sepete gitmekten kurtulmuş bir çift arıyorum. Bulamadım. Sepet mecburi gibi duruyor. Ayak kokmasının yanında aynı anda hem koltuk altı hem çöp hem tuvalet de kokabilen bir çift ayak beni bekliyor anlaşılan. Gözden çıkartabileceğim bir ayakkabı giyeyim bari diye düşünürken aklıma teldeki tek çorap geldi. En son çamaşır yıkadığımda tekini bulamadığım için hiç ilişmemiştim telden almaya. Hala oradaysa diğer tekini de sepetten çıkartırım en azından bir ayağı kurtarırım planları yaptım. Teldeki hala duruyor....

Aramızdan birinin doğum gününü bahane edip arkadaşlarla şöyle bir çıkalım dedik geçen gün. Ara ara ‘Abi ne işimiz var kaç yaşına geldik’ haykırışları yükselse de, toplamda 7 erkek kendimizi bir rock bar arıyorken bulduk. ‘Eski günlerdeki gibi çok eğleneceğiz’i işaret eden esprileri eksik kahkahalar uçuşuyor havada. Suratlarda sebepsiz tebessümler var. Genç olmaya çalışan ve umut da vadeden bir ekibiz, ne yalan söyleyeyim seviyorum kerataları. Zamanında her hafta yoklama verdiğimiz güzide barımıza gidelim dedik. Nerde kaldıysak ordan devam etsin isterdik, ama bar kapanmış. Şaşkınlık kısa zamanda yerini saçma bir yas sürecine bıraktı. ‘Biz daha ölmedik, hala genciz ve genç olmanın gerektirdiği gibi davranıyoruz’ edalarında, doğum günü pastası için aldığımız mumları kapanmış mekanın girişine iyi dileklerimizle diktik. Yüksek desibelli gülüşlerimizle yas ritüelimizi tamamladıktan sonra, o bizim için çok özel rock barımıza veda ettik. Başka bir rock bar bulmamız bir yarım saatimizi...