Rock Bar

Aramızdan birinin doğum gününü bahane edip arkadaşlarla şöyle bir çıkalım dedik geçen gün. Ara ara ‘Abi ne işimiz var kaç yaşına geldik’ haykırışları yükselse de, toplamda 7 erkek kendimizi bir rock bar arıyorken bulduk. ‘Eski günlerdeki gibi çok eğleneceğiz’i işaret eden esprileri eksik kahkahalar uçuşuyor havada. Suratlarda sebepsiz tebessümler var. Genç olmaya çalışan ve umut da vadeden bir ekibiz, ne yalan söyleyeyim seviyorum kerataları.

Zamanında her hafta yoklama verdiğimiz güzide barımıza gidelim dedik. Nerde kaldıysak ordan devam etsin isterdik, ama bar kapanmış. Şaşkınlık kısa zamanda yerini saçma bir yas sürecine bıraktı. ‘Biz daha ölmedik, hala genciz ve genç olmanın gerektirdiği gibi davranıyoruz’ edalarında, doğum günü pastası için aldığımız mumları kapanmış mekanın girişine iyi dileklerimizle diktik. Yüksek desibelli gülüşlerimizle yas ritüelimizi tamamladıktan sonra, o bizim için çok özel rock barımıza veda ettik.

Başka bir rock bar bulmamız bir yarım saatimizi çaldı. Bütün rock barları kapatmışlar. Bulduğumuz yeni mekan iki kişilik küçücük yuvarlak masalara sahip, basık, o metal ruhun pis havasını hissedebileceğiniz karanlıkta ve tamamen dolu. E o kadar az rock bar kalırsa piyasada olacağı bu. Küçük bir hesapla eşyaları koymaya boş bir sandayeyi de dahil ederek 8 sandalye ve 3 masaya ihtiyacımız var. Hemen masalara dağılıp akbabalığa başladık. Boşta kalanı çekiyoruz. Ama bir sıkıntı var çektiklerimizin başında duran kimse yok. Bir sandalye getiriyorum 2 masa ve 3 sandalye toplanmış oluyor, ikinci sandalyeyi getirdiğimde bir masa kaybolmuş oluyor. Bir 15 dakika kadar biz akbabaların akbabalığını yapan kimliği belirsiz bir grubu besledikten sonra akıllanıp masanın başına oturuyorum. Çok kilit bir hamleyle en büyük yardımı yapmış olmama karşın ‘abi her şeyi bize yaptırdın’lar arka arkaya geliyor masaya oturulurken. Garson yaklaşırken yanımızdaki 4 kişilik genç ekipten o sizden geçinenler bizdik bilgilendirmesi geliyor teşekkürle birlikte. Genç nesilin trollüğü almış yürümüş, helal olsun, takdir edilesi.

Herkese bir 70lik söylüyoruz. Eskisi gibi içebileceğini düşünenler kendilerince bu 70’likleri söylerken ‘ısınma turlarıyla başlayalım’ diyorlar ama en genci 55’ine gelmiş ekibimiz için artık alkol bütün kötülüklerin anası olmanın daha ötesinde küçükten bir ölüm-yaşam kumarı. Biralar geliyor, hiç içilmiyor, pasta kesiliyor ve kendi hikayelerimiz yerine artık çocuklarımızın hikayelerinin konuşulduğu rock bar masamız 1 saatin sonunda çay bahçesindeki garsona 7 çay diye bağırır oluveriyor.

Denedik olmadı, yaşlanmanın sabit bir çizgisi var.