Efe Arın

Son bir haftadır Oblivion çalıyor, duyuyor musunuz? Sokakta, evde, okulda, hatta ve hatta insanların çılgınlarca eğlendiği barlarda bile… Duymuyor musunuz? Bana mı çalıyor sadece? Bazen mutsuzluk alır yürür. O kadar mutsuzsunuzdur ki kusası olursunuz. Evden çıkmamaya başlarsınız, dünyanız iyice küçülür. Önce sokağınıza, sonra evinize, sonra da derinize kadar. Hatta o kadar küçülür ki bedeninizden bile daha ufak oluverir. Sonra yediklerinizin sadece sizi hayatta tutacak kaloriler olduğunu düşündüğünüz, temel ihtiyaçlar dışında konuşmanın yersiz olduğu kanısına vardığınız bu ruhsuz anda bir ekip çıkagelir işte böyle, bir oyun oynar, darmaduman eder, inandırır sizi. O kadar inandırır ki değişecek be her şey artık dersiniz. Dünyayı kurtarabileceğinize inanırsınız. Herkesten nefret ederken her şeye aşık oluverirsiniz bir anda. Dvorak 9. senfoni başlar işte tam o zaman. Aydınlanır etraf. Nabız artar, gözler büyür ve dolar. Casper David’in gezgini oluverirsiniz. Yüceliğin içine bakar ve ...

Artık zamanı gelmişti zaten. Ayakkabıyla girmeye başlayalı beri bile çok zaman olmuştu. En son eve gelen arkadaşım hortumla yıkanır bura anca dediğinde karar verdim. Uzunca bir zaman sonra, yaklaşık altı ay, evi temizleyecektim. Keşke profesyonel yardım alsaydım. Altı ay dediğime bakmayın, yaklaşık üç ay ev kapalıydı zaten. Yani sandığınız kadar da pis değilim aslında. Öldürmeyecek kadar temizim diyelim işte. Bu kapalı olduğu sürede temizlik gününü uzatabilmek için evden ayrılmadan her yeri naylon poşetlerle bir güzel örttüm. Döndüğümde bir iki ay daha kazanacağımdan emindim. Sıkıntı şu ki poşetlerin altındaki şeyler zaten kirliyken üzerlerini örttüğüm için bütün pislikler yüzeylere iyice yapışmış. Pisliği eve iyice bir yedirmişim. Ama gamsızlığım sağ olsun, bir şey olmaz dedim, yine de bir iki ay daha erteledim temizliği. Sonra… Sonrası bok işte. Çöp ev, sokak, sidikli kasabası… Artık ne derseniz. Evime günübirlik kalmaya gelen bir arkadaşım yerde kullanılmış prezervatif buld...

İlk defa bir ay kadar önce geldim buraya. Saat on civarıydı. En arkada köşe bir masa boştu sadece. Kimsenin tercih etmediği izbe bir yer. Masanın üzerine ışık dahi vurmuyor. Normalde gider başka bir mekan arardım kendime ama arkada çalan latin ritimler oturmaya sevk etti beni. Yarım saat boyunca menü alabilmek için çırpındım durdum sonra. Bakan yok. En sonunda kalktım bara gittim, dedim ki, ben şu masada oturuyorum bana da bakar mısınız? Hangi masa, dedi. Ya şu masa diye bir heyecan gösteriyorum ama ben de göremiyorum ki masayı. Garibim köşede yitmiş gitmiş o karanlıkta. Sonra bir garson verdiler bana, bak bakalım nereden bahsediyor bu adam diye, masaya kadar birlikte gittik. Patron buna sevinecek, dedi garson. Bir zaman önce baya vaz geçilmiş o masadan. Varlığını bilen yok. Bir yarım saat kadar sonra suratı maskeli bir abla çıktı sahneye. Bulerias tutuyor eliyle. Orta halli güzel bir kıçı var. Memur kıç diyelim. Sonra bir gitarist geldi. İki dolandı, seyircileri selamladı, maskel...

İş başvurusundayım. Bir dizi kağıdı iyi doldurduğum konusunda hemfikir olan iş verenler beni bir de yakından görmek istemişler. Sekreterin odasında mülakat saatinin gelmesini bekliyorum. Fakat odasında beklediğim sekreter bile henüz ortalarda yok. Mülakatım saat üçte, kolumdaki Keith Haring ise saatin henüz daha iki olduğunu söylüyor. Evet biraz heyecanlıyım bu konularda. Sabah annemin ‘geç kalacaksın’ları eşliğinde erkenden kapı önüne konmamın payı da büyük. Sekreterin odasını baka baka ezberledim. Sol tarafımdaki masmavi duvarda bu kontrastı yakalayabilecek tek isim Carpaccio asılı. Karşımda Sekreterin masası var. Masanın üzerindeki bitmiş devrik meyve suyu ile susamları masanın dört bir yanına dağılmış simit şirketin ciddiyetiyle ilgili bazı soru işaretleri oluşturuyor. Sağ tarafım alabildiğine raf ve kağıt yığını. Benim başvurum da yüksek ihtimal oralarda bir yerlerde. Arkamda ise üçlü portal pencere var. Odadaki bu konumlandırmayla ensem vücudumun geri kalanından farklı bir ...